تبليغاتX
آسمان
قالب وبلاگ

آسمان
فردا آسمان در انتظار من است......


پروردگارا

من به تو پناه می برم که مبادا چیزی را که به آن آگاهی ندارم از تو بخواهم !

و اگر مرا نیامرزی و بر من رحمت نیاوری از زیان کاران خواهم بود ...


      (سوره هود ، آیه 47)

[ دوشنبه دهم مرداد 1390 ] [ 4:40 ] [ مهسا ]


پر شد آيينه از گل چيني                                             

آه از اين جلوه هاي تزييني

گفته بودي چگونه مي گريم                                                                                                    

به همين سادگي كه مي بيني

سكه زندگي دو رو دارد                                                                                                           

گاه غمگين و گاه غمگيني

شاخه‌هاي هميشه بالايي                                                                                             

ريشه‌هاي هميشه پاييني

عاقبت ميهمان يك نفريم                                                                                                       

مرگ با طعم تلخ شيريني

                                                                                       

                                                                                 

                                                                                                "آن‌ها"

                                                                                      فاضل نظري



براي خالي نبودن عريضه

+ اين روزها...

خدا هست

اميد هست

زندگي هست

ايمان بياوريم :)

[ پنجشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1391 ] [ 16:8 ] [ مهسا ]


قلب من

كلبه اي متروكه

با نگاهي كه به مترسك مزرعه همسايه گره خورده

تا شايد روزي كلاغك ها را پس بزند

كلاهش را از روي زمين بردارد

و دستي به سر و روي اين كلبه بكشد...


+ قلب هاي متروكه و اميد به مترسك ها...اين است زندگي ما...


مترسك نوشت:
قلب من مدت هاست كه ضربان ندارد
اما هنوز زنده ام...

+ ازين بهتر نميشه...برداشت مثبت...

+ چه سكوتي!


 :)
[ یکشنبه هفدهم اردیبهشت 1391 ] [ 21:11 ] [ مهسا ]


من آن دوستي كسالت بار ميان مان را نمي خواهم

                                                                 ـــ دوستي ميان دست ومسواك ـــ

كه هر روز با او هماغوشي مي كند

                                                بي آنكه رنگش را به خاطر داشته باشد !

نمي خواهم كه در بيشه هاي شب من قدم بگذاري

چونان كارد

كه در قلب كاهوي تازه درآمد شده است

و در بيشه هاي من بدوي

بي آنكه توجهي جلب شود...

مي خواهم عشق ما همواره بيگانه بماند.

به سان منظره دختركي

كه پوستش را در آفتاب برنزه مي كند،

در حالي كه بر روي گوري مرمرين

عريان و با وقار دراز كشيده است...

مي خواهم كه به خنده ات خيره شوم

هم چنان كه به گل سرخ

                                             روييده در ميان گرده نان...

مي خواهم كه ديدار ما

همواره، دهشت زا و انگيزاننده باشد،

مثل زرافه اي نشسته در سالن سينما،

يا گنجشكي كه در قهوه خانه

                                                 روزنامه بخواند

                                     سيگار بكشد و كفشش را واكس بزند...

بر اين تمنايم

كه در انتظارم باشي

                              زيرا من هرگز حاضر نخواهم شد

و مرا دوست بداري

                           زيرا من همانند تو

                    و همانند دختر روياهايت نيستم

              و كسي جز مرگ را به يادت نمي آورم...     

و براي اينكه هر‌گاه در برابر چشمت درآيم، مرا نيز مي بيني

و پيكر سايه ام را در آغوش مي كشي،

و دوستم مي داري، ثروتم را...

                                            زيرا من زني بي نوايم

و خشمم را

                                          زيرا كه من تنهايم و آواره

و براي اينكه

من آن دروغم كه

                        شك به اوجگاهش راهي نيست

مي خواهم احساسات از پيش مهيا شده را

                                                          رها كنم

و از هرچه در باب عشق گفته اند

                                                    خويشتن را

                                                                       كنار كشم

تا در ميدان بازي روزگار

                                           دو روح شويم

                                             كه جز فراق

                                           چيزي آن دو را

                                                               به هم پيوند ندهد...

                                                              

                                                                                "زني عاشق در ميان دوات"

                                                                                                                    غادة السّمان


فكر نكنم لازم باشه بازم بگم كه بايد به شعر به چشم شعر نگاه كرد!

+  بايد گذاشت و رفت اما كجا نميدونم :|

+  مهسا تو ميتوني...

+  گره خوردگي!

+  سعي كنيد جزو اون دسته از افراد باشيد كه براي خودشون شخصيت مستقلي دارن...استقلال شخصيتي خيلي مهمه...


[ شنبه نهم اردیبهشت 1391 ] [ 22:40 ] [ مهسا ]

از چشم هام، آدم دلتنگ می بَرَند
با جرثقیل از دل من سنگ می برند
فحشی ست در دلم که شدیداً مؤدّب است
در من تناقضی ست که هر روزش از شب است
خوابیده اند در بغلم بی علاقه ها
پرواز می کنند مرا قورباغه ها
از یاد می برند مرا دیگری کنند
از دستمال ِ گریه ی من روسری کنند
در کلّ شهر، خاله زنک ها نشسته اند
درباره ی زنی که منم داوری کنند
با آن سبیل! و خنجر ِ در آستینشان
در حقّ ما برادری و خواهری کنند!!
چشم تو را که اسم شبش آفتاب بود
با ابرهای غمزده خاکستری کنند
ما قورباغه ایم و رها در ته ِ لجن
بگذار تا خران چمن! نوکری کنند
ما درد می کشیم که جوجه فسیل ها!
در وصف عشق و زیر کمر شاعری کنند
از سختمان گذشته اگر سخت پوستیم!
بیچاره دشمنان شما! ما که دوستیم!!
از دعوی ِ برادری ِ باسبیل ها!
تا واردات خارجی ِ دسته بیل ها!!
از تخت های یک نفره تا فشار قبر
خوابیدن از همیشگی ِ مستطیل ها
در جنگ بین باطل و باطل که باختم
دارد دفاع می شود از چی وکیل ها؟!
دیروز مثل سنگ شدم تا که نشکنم
امروز می برند مرا جرثقیل ها
چیزی که نیست را به خدایی که نیستیم
اثبات می کنند تمام ِ دلیل ها
در حسرت ِ گذشته ی بر باد رفته ای
آینده ی کپی شده ای از فسیل ها!
ناموسم و رفیق و وطن فحش می دهند
دارند بیت هام به من فحش می دهند
پرونده ای رها شده در بایگانی ام
از لایه های متن بیا تا بخوانی ام
باران نبود، امشب اگر گونه ام تر است
بر پشت من نه بار امانت، که خنجر است!
از نام ها نپرس، از این بازی ِ زبان!
قابیل هم عزیز من! اسمش برادر است
از کودکیت، اکثر ِ اوقات درد بود
تنها رفیق ِ آن دل ِ تنهات درد بود
شاعر شدی به خاطر یک مشت گاو و خر
شاعر شدی ولی ادبیّات، درد بود!
داری من و جنون مرا حیف می کنی
داری شعار می دهم و کِـیف می کنی
در شهر ما پرنده ی با پر نمی شود!
آنقدر بد شده ست که بدتر نمی شود
اسمش هرآنچه باشد: یا دوست یا رفیق
جز وقت ارث با تو برادر نمی شود
از «دستمال» اشکی من استفاده هاست!!
نابرده رنج، گنج میسّر نمی شود!!
می چسبم از خودم به غم و شعر می شوم
از شعر گریه می کنم و شعر می شوم!
از کاج هام موقع چاقو زدن توام
بگذار شهر هرچه بگویند! من، توام!
افتاده در ادامه ی هر گرگ، گلّه ها
محبوبیت، به رابطه ام با مجلّه ها
تشکیل نوظهوری ِ مشتی ستاره ها
از دادن ِ تمامی ِ … در جشنواره ها
شب های حرف و س*ک*س ِ به سیگار متـّصل
و اشک های شعر، کنار ِ در ِ هتل
دارم سؤال می شوی از بی جواب ها
بیهوده حرف می/ زده در گوش خواب ها
تا گریه ای شوم بغل ِ هر عروسکم
تا کز کنم دوباره به کنج ِ کتاب ها
از گریه های دختر ِ می خواست یا نخواست
در ابتدای قصّه که یک جور انتهاست!
تا صبح عر زدن وسط ِ دست های تو
بیداری ام بزرگ تر از فکر قرص هاست
از قصّه ی تو بعد ِ «یکی که نبود»ها
از آسمان محو شده پشت دودها
از قصّه ی دروغی ِ آدم بزرگ ها
تقسیم گوسفند جوان بین گرگ ها!
تسلیم باد/ رفتن ِ ناموس ِ باغ ها
آواز دسته جمعی و شاد ِ کلاغ ها
یک جفت دست، دُور گلویم که سست شد
افتادن ِ من از همه ی اتفاق ها
جنگل به خون نشست و درختان تبر شدند
و بار می برند کماکان الاغ ها!
در می روم از اینهمه پوچی به خانه ات
از خانه ام! به گوشه ی امن ِ اتاق ها
پاشیدن ِ لجن به جهان ِ مؤدّبت!
عصیانگری قافیه در قورباغه ها!!
لعنت به ساده لوحی ات و آن دل ِ خرت!
بهتت زده! شکسته در این شهر باورت
به دست دوست یا که به آغوش امن عشق
اینبار اعتماد کنی خاک بر سرت!!
خشکیده چشم و گریه ی ابرم زیاد نیست
ای زندگی بمیر که صبرم زیاد نیست
از زنگ بی جواب ِ کسی در کیوسک ها
از زل زدن به بی کسی بچّه سوسک ها!
از بحث روزنامه سر ِ کارمزدها
از بوی دست های تو در جیب دزدها
تزریق چشم های تو کنج ِ خرابه ها
از پاک کردن ِ همه با آفتابه ها
از چند تا معادله و چند تا فلش
از یک پری که آمده از راه دودکش
از انحراف من وسط ِ مستقیم ها!
از عشق جاودانه ی ما پشت سیم ها!!
از گریه ی تمام شده بعد ِ چند روز
از بالشم که بوی تو را می دهد هنوز
از آدمی که مثل تو از ماه آمده ست
از اینهمه بپرس:
چرا حال من بد است؟!!
از این شب برهنه چراغ مرا بگیر
از قرص های خسته سراغ مرا بگیر
دستی به روزهای خرابم نمی بری
از چشم های توست که خوابم نمی بری
دارد جهان، غرور مرا مَرد می کند
سگ لرزه هام زیر پتو درد می کند

رد می شود شب از بغل من، سیاهپوش
با گریه هستمت که اگر نیستم به هوش
پوشانده شب تمامی این شهر زشت را
خوابیده است داخل سوراخ، بچّه موش!
شب می رسد… و تنها از، اینهمه سیاه
آوازهای رفتگری می رسد به گوش

"مهدی موسوی"

:)

+ به چشم یک شعر بهش نگاه بشه...

+ و دیگر هیچ


[ پنجشنبه سی و یکم فروردین 1391 ] [ 21:26 ] [ مهسا ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

گاهی در نیستی لذتی است که در هستی یافت نمی شود.....!!!!

----------------------------------------------------

زندگی را نمی توان بلعید
باید لقمه لقمه کَند
خوب نگاه کرد
و بعد آن را از دستت می قاپند...

--------------------------------------------------
اگر صاعقه ها را از آسمان فاکتور بگیری
دیگر چه حرفی می تواند برای زدن داشته باشد
؟!؟!؟!؟!؟!؟!!!!!
امکانات وب